PERS

Kunsttijdschrift Vlaanderen (www.kunsttijdschriftvlaanderen.be)

Op de gerenoveerde zolders van het Memlingmuseum, dat thans een andere naam heeft aangenomen namelijk Sint-Janshospitaal, Hospitaalmuseum, exposeert de Brugse fotografe Greta Buysse een zestigtal grote formaten die zij de naam ‘Eternity’ gaf en die men kan aanzien als een vervolg op haar tentoonstelling ‘Eros en Thanatos’ die in 2000 plaats had in de Bogardenkapel en gepaard ging met het verschijnen van een boek. Ook nu verschijnt gelijktijdig een boek omtrent ‘Eternity’, geen catalogus, maar een rijk overzicht van haar werk van de laatste jaren. De tentoonstelling wordt gespreid over zes grote kamers in de eerste ruimte en drie ietwat kleinere in een andere ruimte. Zij mondt uit in een hommage aan haar onlangs overleden zeven jaar jongere broer, in de visuele evocatie van wat tijdens de gehele tocht doorheen haar wereld van pijn en schoonheid, van zinspelingen en duidelijke sporen etherisch aanwezig was.

Het oeuvre van Greta Buysse dat zich hier als het ware ontvouwt in een veelheid van toetsen en houdingen, van sierlijkheid en ingehouden hartstocht, van onthullen en evenzeer verborgen houden, van dubbele gelaagdheid en diepte die zich traag ontplooit, die opeenvolging van beweging en ontroering heeft meer dan een enkele lezing of vorm van aandacht nodig, zowel wat de structuur van het tafereel als de geestelijke achtergrond betreft, naar vorm en naar inhoud. In iedere kamer hangen telkens werken die naar elkaar verwijzen, elkaar aanvullen, met elkaar contrasteren en het begrip eeuwigheid of het evoceren van die gedachte subtiel illustreren. Op de affiche voor de tentoonstelling ‘Eternity’ wordt het gegrepen worden door de dood in de kenmerkende etherische en aangrijpende stijl van de kunstenares gesuggereerd. ‘Elkerlyc verschijnt en je weet niet wanneer’.

Kenmerkend voor haar gehele oeuvre zijn enerzijds het samenspel van het centrale beeld en de talrijke discrete aanwezigheden,die ook teksten kunnen zijn, en anderzijds de vele grijswaarden van warmte en kilte, van suggestie en vluchtige nevels en vooral ook de gedachte die het beeld begeleidt, het verdriet dat overal aanwezig is, ook al is het gesublimeerd door schoonheid en sensualiteit.

Sint-Janshospitaal, Hospitaalmuseum, Mariastraat 38, Brugge, tot 17 juli 2005.

Auteur: Hugo Brutin
____________________________________________________________________________________________

Peperbusse (www.peperbusse.be)

Greta Buysse: Eternity

De zolderruimte van het Hospitaalmuseum is duister genoeg om de juiste grisaille teneur vast te houden. Dit is de versteende wereld van Greta Buysse. Steen of steengruisgrijs, de onwaarachtige wereld van pulver, van krassen op cement. In die verstilde wereld leven de vlakke lijnen van middeleeuwse engelen, stijve banierdragers, zuilen, kantelen, draperieën, betegelde vloeren met labyrinte patronen. Het tafereel is gezet voor het lichaam van de vrouw die evenwicht, roerloosheid, symmetrie heeft. In die ongehavende hoogte of golvende bundel is die vrouw als marmer of gepolitoerde arduin. Zelfs onder een laken met een gescheurd verhaal is een tepel, een buik, het vermoeden van dijen nog slechts de illusie die uit een vrouw overblijft.

De illusie

Van broosheid die verpulvert onder de straling van haar pertinente zijn. Het is alsof ze zegt: ik ben vrouw omdat mijn lichaam alleen lijnen heeft en geen hoeken. De hoeken zijn de rand van wat jij ziet. De verhaallijn van het decor, de kreuk van een laken, de toevallige man en de wanorde van een atelier. Ik ben alleen lijn met van rand tot rand de golf van wat jij als lichaam wil hebben. Maar de tintel van de huid moet onberoerd, soms als marmer, altijd als foto blijven. Wat dat zijn het eigenlijk. Foto’s. Had ik je dat nog niet gezegd? Wist je dat dan niet?

Ik schrijf mijn verhaal in de kerk tegenover de zolder van het hospitaal. Schuifelende toeristen, prevelend Gregoriaans en vuilmatte heiligen in draperieën en zonder kleur. Is dit het begin van het oneindige waarin alleen mijn lichaam, en dat van dat was haar, zal onthouden worden?

De Tentoonstelling

Dit is het derde luik van de trilogie Eros, Thanatos en Eternity. Leven, dood en eeuwigheid. Allemaal gefixeerd in de grijstinten van schoonheid en een stille poëzie waarvan de woorden door de lichaam ontstaan maar er nooit doorheen raken. Het zijn stillevens van statische schoonheid. Geen troebelen of ’t is voor en na de seconden-fractie, wanneer de beweging nog bestaat. Al was het maar een hartslag die in de stenen van het lichaam niet weergalmt. Vandaar een dualiteit en waarom de fotografe altijd maar opnieuw zegt: "Iedereen ziet er iets anders in." Of zoals in de documentatie: "De foto’s willen aangrijpen en aanzetten tot introspectie." Een grandioos doel, een machtige opdracht, maar zo tijdloos en dus van alle tijden.
Misschien zijn het inderdaad alleen maar foto’s.

André Baert
07.05.2005